Booktalk Opus One '25

Het eindwerk van Nicolas Severyns is één foto, gemaakt van een diorama – een driedimensionale set zeg maar – dat hij zelf bouwde. Zeven maanden lang trok hij zich elke avond terug op zijn zolderkamertje om eraan te knutselen en te zoeken naar de juiste materialen en het juiste perspectief. ‘Miroe Mir’ heet het werk, naar een populaire Sovjetleuze die “Vrede voor de wereld” betekent. Het neemt ons mee naar een scène in het voormalige Oostblok, een regio waarmee Severyns een emotionele band heeft. Op basis van heel veel research schept hij een feeërieke, haast middeleeuws aanvoelende Sovjet-wereld. De titel en allerlei details refereren aan Sovjet-cultuur, geschiedenis en de oorlogsbeelden die nu al drie jaar lang onze huiskamers binnenkomen. Het diorama en de foto worden vergezeld van een uitgebreide brochure waarin Severyns zijn ambachtelijke creatieproces uiteenzet en de kijker door zijn werk gidst.

In een wereld die doldraait, creëert Saskia Vanderheyden haar eigen kleine paradijs. Ze is een ontsnappingskunstenaar. Ze ontvlucht een maatschappij die lijkt af te stevenen op een apocalyps en bouwt haar eigen microkosmos, om daarin te tonen wat ze voelt en droomt. Vanderheyden kan zich onmetelijk verbazen over hoe het nietige tegenover het ontzaglijke staat. Creëren is haar tegengif voor een wereld waarin de relatie tussen mens en natuur aardig onder spanning staat. Met haar fotografie registreert Vanderheyden lokale fauna en flora, en in dat proces is het onvoorziene een graag geziene gast. Toeval is een bouwsteen waarmee ze haar paradijselijke context construeert, een abstracte maar levendige speeltuin van Eden. Het is Vanderheydens anti-universum en in die wereld is ze een kosmopoliet.

‘La Doyenne’ - letterlijk vertaald “de oude dame” - is de bijnaam van de wielerwedstrijd Luik-Bastenaken-Luik, de oudste van alle wielermonumenten. Vanuit een fascinatie voor deze wedstrijd en een bewondering voor de streek, trok Tom Carlens eropuit om het parcours en de mensen die langs de route wonen te documenteren. Wanneer de koers er niet is, heerst er stilte in de regio. Carlens liet zich leiden door toeval en omwegen, op zoek naar een balans tussen mens en omgeving, naar ontmoetingen en gesprekken. Deze persoonlijke verhalen brachten hem en zijn camera dichter bij de identiteit en sfeer van de streek. Het parcours van deze heroïsche wedstrijd vormt de leidraad doorheen de reeks, maar het zijn de mensen, de gesprekken en de landschappen die het project betekenis geven.